J-WAY

by: Joseph S. de Leon

November -December 2008

Like many of us who went to Japan, we can say that it's not easy coming here and leave our loved ones in the Philippines. Bakit nga ba tayo pumunta dito? Ano ba ang dahilan natin at nagawa nating tiisin ang iwanan ang ating inang bayan at mga mahal sa buhay? Ano bang kapalaran ang naghihintay sa atin dito sa bansang Hapon? My journey in Japan is a story full of interesting episodes. Let me tell you all about them here in "J - WAY."

I first came here last May 2005 as one of the 21 teachers who represented the Philippines for the 2005 Japan-Asean Youth Friendship Program for the 21st Century for Education Sector. Di ko akalain na yon na nga ang magbubukas ng opportunity sa akin para magkaroon ng trabaho dito as an Assistant Language Teacher (ALT). Pagdating namin sa Japan ay sobrang saya namin. Sabi namin parang may aircon ang buong Japan... malamig kasi at first time namin.

Isang gabi during our get together party with our Japanese Teachers counterparts, may isang Japanese English Teacher ang nag-invite sa amin na magturo sa Japan as an Assistant Language Teacher (ALT). Sabi ng mga kasama ko, imposible raw na makapunta kami kasi the following day ay may seminar pa kami. Sabi ko, "Opportunity knocks but once, God will do His way for those who trust in Him. I want to take the challenge to set an appointment tomorrow and I want to have an interview." Eksakto, na cancel ang schedule namin the following day. Nagpasalamat ako sa itaas.

Kinabukasan, at 6:00 AM pa lang ay umalis na ako sa Training Center. Dala dala ko ang passport ko, 8,000 yen at ang address ng company. Sinimulan ko ang pagtanong sa mga tao sa train station gamit ang handy English-Japanese Dictionary ko. Maya-maya pa ay nakasakay na ako sa train mag-isa for the first time. Hindi ako marunong mag-Japanese that time. Akala ko malapit lang ang lugar (Tokyo to Mito, Ibaraki). Pinaglipat-lipat pa ako ng train. Nawala ako sa daan. At 1:30 PM ay dumating ako sa Mito train station. Humingi ako ng tulong sa train station officials na tawagin ang director ng company na pupuntahan ko at pakisabi na nasa train station na ako. Kinausap ako ng director at binigyan ako ng verbal instruction kung saan dadaan. At 2:00 PM ay dumating na ako sa office. Mayroon doon mga Americans and Australians waiting for their turn to be interviewed. Noong turn ko na mag-interview, isa sa mga tanong ay kung paano ko makuha ang attention ng mga bata na mag-aral ng English. Sabi ko I will use games sa aking pagturo. Ang mga bata kasi sa elementary ay gustong-gusto pa maglaro kaya maging fun para sa kanila kung may mga laro sa loob ng klase in line sa kanilang lessons. After the interview, sabi ng interviewer, " You are hired. Congratulations!" Ang saya ko pero sabi ko I still have to go back to the Philippines after my seminar before I can teach. Sabi nila I have to send my credentials to them para sa pag-apply ng Certificate of Eligibilty para mabigyan ako ng Instructor Visa. Gabi na nang lumabas ako. This time, di ko alam kung paano bumalik sa Tokyo.

Paglabas ko ay madilim na at may halong kaba naman ako kasi may meeting ako with the JICA coordinators sa gabing iyon. May dalawang oras na lang ako natitira bago ang meeting ko sa JICA. Samantala it took me 6 hours to come to Mito City from Tokyo dahil sa hindi ko alam kung anong train ang sasakyan ko. It was my second week pa lang sa Japan at zero knowledge ako sa pag-travel dito. Ngunit sa pagiging adventurous at positive ko, nagawa ko ang pagtravel na iyon.

Pagdating ko sa Mito City train station, habang ako ay kukuha sana ng ticket, may nagtanong sa akin kung paano kumuha ng ticket papuntang Tokyo. English speaking siya from India. Bago din siya sa Japan at nagto-tour lang siya. Sabi ko naman ako rin ay first time. Di ko rin alam, at ako rin ay hindi marunong bumalik sa Tokyo. Sa totoo lang ay kailangan ko makarating sa Tokyo within 2 hours but seems impossible kasi I will be taking the local train. Sabi ng lalaking Indian (on his early 50s) kung puwede sabay na kami sa Bullet Train at siya na ang mag treat sa akin papuntang Tokyo. Gusto niya raw magkaroon ng bagong kaibigan mula sa Philippines (after knowing I am a Filipino). Kabisado niya raw ang Tokyo at alam niya ang JICA Office kasi dati raw siya nag seminar doon. Sabi ko siya ang angel na pinadala ni Lord. After 45 minutes ay nasa Tokyo na kami. Nagpasalamat ako sa kanya at nagpaalam after niya ako hinatid sa JICA office. Nagbigay ako ng native key chain sa kanya na galing sa Pilipinas.

Pagpasok ko sa receiving area ng JICA, nandoon lahat ang mga kasama kong teachers. Parang worried sila lahat at nagtanong, " Oh Joseph, bakit whole day kang nawala. May nagsabi na nag-aapply ka ng work? What happened? " tanong ng mga kasama ko. "I was hired!" sagot ko sa kanila. Ang saya nila at sana raw sumama din sila.

Sa ating buhay, huwag natin hintayin na lalapitan tayo ng gracia. Kailangan harapin natin ang mga challenges ng buong tapang at tiwala sa sarili. Ang buhay ay isang journey, kailangan huwag huminto sa paghanap ng tamang daan upang marating natin ang nais mapuntahan.
(Ang Unang araw ng work ko as an ALT) Itutuloy sa next issue... Abangan!