PARANG LIFE! by Marx Mello Space Wanted!        The people of Japan live on something like 10% of the land. This is not due to an inclination to want to live in each other's pockets, but only this much of the land is actually deemed livable due to the mountainous nature of the Japanese islands. Between this fact and the one that has something to do with 127 million people squeezing in to this reside-able land, space becomes an issue. Tokyo is the culmination of this issue where while some fabulously large houses do exist, most in this metropolis live in small apartments likened at times to shoe boxes or rabbit hutches. Unsatisfied with the amount of room to move at home (or rather lack thereof), people are forced to find other ways and means to satisfy their need for space every now and then.        I know first-hand the claustrophobic experience of living in an average Tokyo-sized apartment and how this can lead to some urban form of 'cabin fever'. After living in my first Tokyo apartment for a few months I noticed that despite often having no purpose to leave the house, I would almost be forced outdoors to simply wander the streets, simply in need of stretching my legs - something I would never have done in my home country. The apartments here are designed to be slept in, but little else, as there is enough room for bed and bathroom only. One must therefore lead a life that involves staying out until bedtime and getting out of the house soon after breakfast. Luckily (?!) life in Japan means that during the week this is actually highly possible, if not required, with most people working almost all waking hours. The weekend however, is generally time spent away from the office and therefore many irritable at the thought of spending all day in their apartment venture out, in search of space.        In fact, Tokyo itself is not entirely full of concrete apartment buildings or corporate skyscrapers. While they may not be in their abundance, or of the caliber some would like, parks and recreational areas do exist. This type of space remains in hot demand and many will ensure they get to the park early in the weekends in order to be assured the piece of property they require to spend the whole day there with their book or ipod, or simply chatting with a friend or two - after all, the inability to entertain at home is obvious when there is barely enough room at home for one.      Another result of relatively confined living conditions has meant that creating space for people to come and spend time relaxing is actually an industry here. While they may not be the most spacious of places, the 24 hour manga cafes have become incredibly popular catering not only in their service of comic books, video games and internet access but also the booths that people spend hours in with their coffee and comic. These places can be likened to a library, but the 24 hour aspect, as well as the fact that most stay to read their books rather than check them out, makes them rather a uniquely Japanese phenomenon and more places of 'escapism' perhaps. The love hotel industry is another that obviously caters for those wanting a specific type of space.      With a challenge of sorts in regard to space, despite the various 'service providers' looking to help out, people do get inventive in regard to their requirement for space here. You often see groups of teenagers that have found a particularly wide part of a footpath setting up their portable stereos and practicing dance routines. Or bands getting some practice in down by the river where sound and space carry no restrictions. The park hosts a great number of people doing interesting things with room to move, so interesting in fact, that such places have even become tourist attractions. In my opinion, the people watching at Yoyogi Park is a must-do activity for anyone visiting Japan.         Of course, while much of Japanese land is not able to be lived in, it can make for a nice day trip to get out of Tokyo completely to enjoy the outdoors. The fact that you can move around as much as you like and even go the whole day without spotting a single other human has got to be therapeutic at some level when you live in any great metropolis - the natural beauty of rural Japan is simply a bonus. For most city dwellers though, there are options practically at the doorstep - rather than being escape options from a day indoors, after experiencing what's out there, they soon become incentives. Yosi Break! Isang araw, habang patungo ako sa aking pinagtatrabahuhan, mayroong sign board na nakatawag ng aking pansin "...Be nice to smokers, they won't live as long as you." Sa Japan, napaka-convenient na bumili ng sigarilyo mula sa mga vending machines na naglipana sa lahat ng sulok ng syudad at ang karamihan ng populasyon dito ay naninigarilyo o mga smokers. Sa isang survey, sinasabi na halos 50% ng Japanese adult men at habang 15% ng Japanese adult women naman ay smokers. Sa ngayon, laganap na raw ang Non-Smoking hysteria dito sa Japan kaya unti-unti ng nagbabago ang pananaw ng mga Japanese ukol sa paninigarilyo. Tapos na ang panahon na maaaring manigarilyo sa loob ng opisina, sa tren, at sa mga pampublikong kalye, imbis ay mayroon ng mga "designated smoking areas." Mahirap paniwalaan na mayroon panahon na pinapayagan ang paninigarilyo sa loob ng opisina dito sa Japan. Samantalang ang building ng dati ko pinagtatra-bahuhan ay mayroong patakaran na hindi maaaring manigarilyo kahit na sa tapat lang ng building. Bukod sa hindi pagbibigay ng pahintulot na manigarilyo sa opisina, dumarami na rin ang mga lugar na dati-rati ay maaaring manigarilyo ang mga smokers. Ang karamihan ng mga ward dito sa Tokyo ay nagdeklara na sila ay "Smoke-Free" at naglagay ng batas na pagsingil ng penalty sa sinumang mahuhuling naninigarilyo at lalo na sa pagtapon ng pinag-sigarilyuhan sa pampublikong kalye.   Wag mabahala at malungkot ang mga smokers, mayroon naman mga "Smoke-Friendly"na lugar sa mga bus at train terminals, at mga cublicles sa mga pampublikong kalye, kung saan maaaring mag yosi break, patuloy sa iyong pupuntahan. Itong taon, mas marami akong nakikitang mga advertising na pagbibigay ng kaalaman ukol sa "smoking manners," na ang layunin ay tuluyan ng mabago ang behavior ng mga smokers dito sa Japan, tulad nga sa pag-iwas sa paninigarilyo sa mga pampublikong lugar at ang paghingi ng pahintulot bago magsindi ng sigrailyo, kapag mayroong ibang mga kasama o tao sa paligid. Sa lakas ng kampanya laban sa paninigarilyo, lumawak ng husto ang kaalaman ng mga tao sa mga masasamang epekto na dulot ng paninigarilyo sa katawan at ang patuloy na pagbaba ng bilang ng mga smokers, sa ilang taon na nakalipas. Ngunit mayroon namang bagong trend na samasalungat sa kampanyang ito... kahit na ang karamihan ng smokers ay Japanese males, mayroon ngayong sumisikat na fashion trend kung saan nauuso ang paninigarilyo ng mga Japanese females ng cigar o tabako! Minsan nga ay parang katawa-tawa na makakita ng kadalasang mga eleganteng Haponesa na may hawak at humihithit ng pagkataba-tabang tabako.   Sa aking palagay, di magiging napakabilis ng pagbabago o drastic na ipagbabawal ang paninigarilyo sa mga pampublikong lugar o mga restaurants, tulad ng sa ilang Western na bansa tulad ng U.S. o England. Ang isang maaaring dahilan ay ang sistema o kultura ng mga Japanese na kailangan ay pag-aralan at pag-isipan ng husto ang isang desisyon bago pa ito ma-aksyunan. Kung iisipin, napakalaki siguro ng kinita ng Japanese government sa "Sin Taxes" ng produktong sigarilyo.    Sa ngayon parami ng parami ang nagkakaroon na ng interest sa pagkakaroon ng malusog na lungs o atleast, pagiging considerate sa mga non-smokers sa kanyang paligid. Ikaw, kamusta ang yosi break mo?  Anong Latest? Kailan lamang, nagkaroon ako ng pagkakataong makihalubilo sa mga bagong kaibigan at makapag libut-libot dito sa lugar na aking ngayo’y tinuturing tahanan. Sa pagkakataong ito, sinamantala kong matuklasan ang mga makabagong ‘trends’ dito sa Japan upang mas mapalawak ang aking kaalaman at karanasan, habang namumuhay sa dayuhang bansa. Nais kong ibahagi sa inyo ang mga kakaibang trends na dito ko lamang sa Japan naranasan.    Una… sa maniwala kayo o hindi, ginintuang mensahe na maaari ninyong kainin o inumin! Happy Birthday, Happy Anniversary, pigura ng isang anghel, bituin, ulap atbp. ay makikitang, lulutang-lutang sa inyong kape o paboritong inumin. Ang makabagong ultra fine gold messages ay ginagamit ng mga restaurants dito upang gawing mas kaakit-akit ang mga inumin para sa kanilang customers. Opo, tunay na ginto ito na ginawang sobrang nipis upang maging abot-kaya ang presyo. Mayroong sari-saring klase ng mensahe at ang pinakamaliit ay nagkakahalaga lamang ng 542 yen!            Ayon sa Guiness World Records, itinalaga ngayong Julyo, 2007 na sa Japan matatagpuan ang pinaka-matandang nabubuhay na lalaki at babae.  Si Tomoji Tanabe, naninirahan sa Miyazaki Prefecture ay 111 yrs. old, habang si Ms.Yone Minagawa, na naninirahan sa Fukuoka Prefecture ay 114 yrs old!     Nakatikim na ba kayo ng Noodle Burger? Opo, tinapay na mukhang hamburger ngunit noodles ang palaman.  Imbis na hamburger, ang noodles ay niluluto kasama ng roasted pork at nilalagyan ng ispesyal na sauce na ang lasa ay parang ramen!    Eto pa ang isa… Pizza in a Cone o tinatawag nilang 'Kono Pizza.'  Nakukuha ninyo bang isipin kung papaano ang itsura at lasa nito?  Kung baga, ang apa ay gawa sa tinapay ng pizza at ang palaman nito ay keso, tomato sauce, sibuyas, at iba pang toppings ng isang regular na pizza.  Ang kaibahan lang ay maaari mo itong kainin habang ikaw ay naglalakad patungo sa eki o opisina!    Dahil sa sitwasyon ng mga kababaihan dito sa Japan na kadalasan kailangan isakripisyo ang kanilang mga trabaho kapalit ng pag-kakaroon at pag-aalaga ng anak, mayroong bagong trend na pinamumunuan ng gobyerno ng Japan… ‘Daddies on Leave’ na kung saan hinihikayat ang mga ama na mag-ukol ng mas maraming panahon sa pag-aaruga ng kanilang mga sanggol na anak. Sa programang ito, bininigyan ang mga ama ng benepisyo ng kumpanya na magkaroon ng child-care leave. Ang layunin ng gobyerno ay pataasin ang bilang ng pagbubuntis ng mga kababaihan dito sa Japan at ang pag-bigay ng pamamaran sa mga ama na makatulong sa pag-aalaga ng kanilang mga anak ay ang nakikita nilang isa sa mga epektibong solusyon!     Sa kaugnay na storya, ayon sa aking mga kaibigang Haponesa, dati raw dito ay bihira ang mga babeng nasa gulang ng 30s at walang asawa’t anak (kachiinu o winner), at kung mayroon man ay nakakaramdam sila ng di pag sang-ayon ng kanilang mga kapamilya at mga kaibigan. Unti-unti nang nagbabago ang pananaw ng mga babaeng Haponesa sa ngayon…ang karapatan nilang mamili ng naaayon sa kanilang ‘lifestyle’ ay nasusunod at pinipili nila ang mga benepisyo ng pagiging single.  Sa katunayan, 43% ng mga lalaki at 27% ng mga babae na may edad na 30 – 34  ay walang asawa’t anak dito sa Japan!       Iilang taon pa lamang ang aking paninirahan dito sa Japan ngunit masasabi ko na marami na rin akong nasagap na kaalam at karanasan upang unti-unti na maintindihan ang kakaibang kultura at pamamaraan ng mga Hapon. Sa pamamagitan ng pagkalap ng impormasyon tungkol sa mga nangyayari sa ating paligid, lumalawak ang aking karanasan at tumutulong gawing mas madali ang aking pamumuhay dito sa Japan.  Kayo, alam nyo na ba ang latest sa inyong paligid-ligid? Vending Machines… Kaliwa’t Kanan Tanyag ang Japan sa mga vending machines. Lalo na sa Tokyo, kahit saan ka magpunta ay tiyak na meron kang makikitang vending machine. Wala pa ata akong nakasamang turista na hindi nakapansin ng phenomenon na ito sa Japan. Para naman sa mga tulad natin na nagkaroon na ng pagkakataon na tumira dito ng ilang taon, isa na itong natural na tanawin. Ang industriya ng vending machine sa Japan ay patuloy ang paglago at pagbabago, depende sa makabagong teknolohiya at sa pangangailangan ng mga customers. Ang vending machine sa Japan ay matagal ng nagdudulot ng hassle free at mas murang pamamaraan ng pagbili ng mga inumin. Lalo na sa mga gaijin na hindi nakakapagsalita ng Nihongo, parang hulog ng langit ang mga vending machines dahil nakakaiwas tayo sa kadalasang mahirap na pakikipag communicate sa mga tindera sa convenience stores o restaurants.  Sa katunayan, mayroong katumbas na (1) isang vending machine sa bawat 23 na tao dito sa Japan at kung iisipin mo ang laki ng populasyon ng Japan, napakaraming vending machines nun diba?! Kadalasan, ang mga kumpanya na nagdidistribute ng mga inuming produkto nila ay mayroong sariling ‘network’ o lugar na kung saan binibenta ang kanilang mga produkto. Kung mapapansin ninyo, ang mga inuming produkto na mabibili sa isang vending machine ay galing o gawa sa isang kumpanya at makikita ang kanilang pangalan na nakapaskel sa mga vending machine bilang ‘advertisement’ na rin.  Kadalasan ay tabi-tabi nakahalay ang mga vending machine na nagkukumpitensiya para sa inyong mga yen.  Pabonggahan ng disenyo at mga ilaw na tumatawag ng pansin ng mga customers.  Naalala ko nuong mga unang bisita ko sa Japan, namangha ako sa mga vending machine na kung saan maaari kang bumili ng hot cocoa.  Kahit kasagsagan ng summer season nuong panahon ng bisita ko ay napapabili pa din ako ng hot cocoa dahil sa kagustuhan kong malaman kung papaano gumagana ang vending machine at napapanatiliing mainit ang mga inumin.   Sa kasalukuyan, ang mga vending machines sa Japan ay mas high-tech na at hindi lamang mga mainit at malamig na sari-saring inumin ang tinitinda. Ang cigarette at ice cream vending machine ay ilan lamang sa mga vending machines na masugid na tinatangkilik dito sa Japan. Kadalasan din sa mga lugar ng unibersidad at mga stop-over sa mga highway, maaari kang makabili ng mga masarap na pagkain tulad ng yakisoba, french fries, rice meals, atbp. mula sa mga vending machines.  Pakakatandaan lamang, kahit na ang mga vending machines ay nagdudulot ng mas convenient na pamamaraan ng pagbili ng mga inumin at pagkain, dito sa Japan ay hindi pa lubos ng katanggap-tanggap ang pagkain ng inyong mga pinamili sa pampublikong lugar tulad ng sa loob ng train at habang naglalakad. Kaya kung mapapansin natin, sa bawat vending machine, kadalasan ay mayroon itong katabing maliit na silya na kung saan mo pwedeng kainin/inumin ang iyong pinamili mula sa vending machine.  Kailan lamang, ang kumpanyang Coca-Cola ay ipinakilala ang pinakamakabagong bersyon ng vending machines. Isang umaga, habang papasok ako sa opisina, hindi ko naiwasang lumihis ng lakad ko upang inspeksyunin ang kakaibang vending machine. Mayroon itong video screen na naglalaman ng QR codes (matrix codes na ginagamit upang makapagbigay ng impormasyon na maaaring makita sa ating cellphones). Kung nagtagal pa ako sa aking pag-iinspeksyon ay malamang na nahuli ako sa trabaho kaya’t isinulat ko ang website na nakasulat sa screen at makalaong binuksan ito sa paghahangad na makakuha pa ng karagdagang detalye at impormasyon. Sa aking pagsasaliksik, nalaman ko na ang makabagong vending machine ay nagbibigay ng pamamaraan na makabili ng mga produkto ng Coca-Cola sa pamamagitan ng ating cellphone at habang ginagamit mo ang pamamaraang ito, nakakakuha ka ng mga puntos sa iyong ‘account’ at ang mga puntos na ito ay maaaring ipagpalit para sa sari-saring mga premyo.  Dahil sa makabagong vending machine na ito, di lamang posible ang pagbili ng mga produkto ng hindi kailangan makipag-usap kanino man, ngunit pati na din ang hindi paggamit ng pera! Dahil sa matinding kompetisyon sa industriyang ito, ang mga drink distribution ng kumpanya ay patuloy ang pag-imbento ng makabagong mga pamamaraan upang makuha ang atensyon at pagtangkilik ng mga customers dito sa Japan.  Mayroon akong nabasa sa isang magazine na mayroong isang kumpanya na nagbibigay ng ilang pursyento ng kanilang benta sa isang makabuluhang charity habang ang kanilang vending machine ay mayroon din kakayahan na tumanggap ng mga donasyon mula sa mga taong gumagamit nito.  Ang bawat kumpanya ay mayroong kanya-kanyang istratehiya upang makaangat sa kanilang mga kakumpentensya sa industriya. Bukod sa ilang mga pananaw na ang mga vending machines ay nagdudulot ng di magandang tanawin sa kapaligiran, ang kanilang nadudulot na convenience at reliability sa Japan ay di maaaring maitanggi.  Vending Machines … Kaliwa’t Kanan. Katotohanan Online Mula sa pag-usbong ng internet, ito ay naturingang na isa sa pinakamabisang pamamaraan ng pagpapa-hayag ng sarili (self expression), sa buong mundo. Dito sa Japan kung saan nangingibabaw ang social rules na kung saan kinokonsidera na bawal o taboo ang pampublikong pagpapahayag ng iyong sarili, tulad ng PDA o Public Display of Affection, lalong nagiging kaaya-aya ang mga benepisyong naidudulot ng internet. Ang e-mail ay isa sa mga imbensyon na bumago sa pamamaraan ng komuni-kasyon ng mga tao sa buong mundo! Bukod sa e-mail, and internet ay nagbibigay ng mga opor-tunidad sa mga tao na makapag-communicate o magpahayag ng kanilang sarili habang napapanatili nilang sikreto ang kanilang pagkatao. Ang pagkakataong ito ay nagdudulot ngayon ng pamamaraan ng social change para sa mga Japanese dito sa Japan.  Ang internet ay naging isang exciting at liberating na pamamaraan ng pagpapahayag ng sarili, kaya’t naglipana ang mga inte-resting at minsan kagulat-gulat na mga content na makikita sa mga online websites. Bilang isang dayuhan dito sa Japan, ninanais at nagpupur-sige akong maintindihan ang kultura at pamamaraan ng pamumuhay ng mga Japanese.  Bukod sa upang makaagapay sa kakaiba at bagong mundo na aking ginagalawan, nais kong pagpalawakin ang aking kaalaman sa pamamagitan ng pagtuklas sa ang mga bagay na iba sa aking nakagisnan sa Pilipinas. Ang internet ay punong-puno ng mga kaalaman tungkol sa pang araw-araw na buhay dito sa Japan, maging sa mga karanasan ng mga dayuhan o maging ng Japanese.  Kailan lang, nakatuklas ako ng mga bagong websites na tinatang-kilik ng mga Japanese. Sa usapang online commu-nication dito sa  Japan, di mapapantayan ang tagumpay ng ‘Mixi’. Ito ay ang katumbas ng ‘Friendster’ na mayroon malawakang pagtangkilik ng ating mga kababayan, maging mga kabataan hanggang sa mga not so young.  Sa mga di pa pamilyar dito, ito ay ang online website na kung saan ang isang miyembro ay maaaring gumawa ng profile ng kanilang pagkatao (o gawa-gawa na pagkatao) at maari ding basahin ang profile ng ibang mga miyembro.  Nagbibigay ito ng pagkakataon na makipag-kilala sa ibat-ibang tao sa buong mundo at panatiliing ‘connected’ ang isang miyembro sa kanyang mga kaibigan at mahal sa buhay.  Ito ang tinuturingan ang makabagong pamamaraan ng sosyalisasyon. Bukod sa Mixi at Friendster, mayroon din tinatawag na blogs at forums, na naging mabisa din na pamamaraan ng pagpapa-hayag ng sarili. Ang kadalasang mga paksa dito ay tungkol sa mga hobbies o interes ng isang indibidwal.  Pero bukod dito ay mayroong din mga usapan na ang mga paksa ay mga bagay-bagay na di karaniwang pinag-uusapan sa pang araw-araw.  Tulad ng ‘office complaining’ o ang paghayad ng mga di mo sinasang-ayunan na pamama-raan o tao sa iyong trabaho o opisina.  Ito ay nagiging isang therapy para sa mga Japanese na makapag-hayad ng kanilang nararam-daman at makipag-usap sa ibang mga tao na mayroon kaparehas na karanasan.  Lalong-lalo na sa pang-opisinang kultura ng mga Japanese na nagbabawal sa ganitong klaseng pagpapahayag ng opinyon o damdamin.  Sa karamihan ng mga Japanese na kumpanya dito sa Japan, ang mga pinuno o managers ay ang mga middle-aged ‘salary man’ na ang paniniwala at pamamamaraan ay nanatiling konserbatibo at tradisyunal. Mayroon din mga blogs ng mga Japanese na ang tema ay tungkol sa mga problema at hirap sa pag-agapay sa pagkakaroon ng ‘gaijin boss’.  Dahil sa muling pagsigla ng ekonomiya ng Japan (2nd largest in the world), parami ng parami ang banyagang kumpanya na nagtatayo ng kanilang mga opisina dito sa Japan upang mabigyang serbisyo ang Japanese market.   Minsan sa aking pagbabasa dito, di ko maiwasang isipin na mayroon bahid ng diskriminasyon sa kanilang mga sinasabi, ngunit sa isang banda, ito rin ay isang pamamaraan lamang ng paghayag ng kanilang mga nararamdaman at nararanasan na kakaiba sa kanilang nakagisnan ng pakikipagtrabaho o pagkakaroon ng boss. Isa sa mga matuturing naging extreme online expression ay ang ‘Erogs’ na masugid na tinangkilik ng mga babaeng Japanese.  Ang online website na ito ay nagbigay ng pamamaraan ng malayang pagpapahayag ng kanilang mga sekswal na pantasya at mga karanasan na hindi pangkaraniwang pinag-uusapan ng mga babaeng Japanese, maging sa kanilang mga kaibigan.    Isa pa sa higit na extreme online expression dito sa Japan ay ang ‘Pantsu Getta’.   Ito ay isang online treasure hunt game na maaaring salihan ng kahit sinong mayroon internet access.  Ang mga babaeng miyembro ng website na ito ay nagtatago ng kanilang pang-ilalim na kasuotan (panty at bra) sa mga pampublikong lugar at unti-unting nagbibigay ng mga clues ng kinaroroonan nito sa mga miyembro ng online website.  Sa bandang huli, kung sino man ang unang makahanap nito ay magdedeklara ng kanyang tagumpay sa online website.  Hindi ako sigurado sa kung anong aspeto ng pansariling pagpapahayag ang naidudulot nito ngunit nais ko lamang ihayag ito na isang ehemplo ng malayang, pansariling pagpapahayag sa internet dito sa Japan. Ang pagtuklas sa mga online websites na tulad ng nabanggit ko ay nagbibigay ng pagkakataon ng mas malawak na pagiintindi sa laki ng pagkakaiba ng Japanese cyberworld  sa kanilang Japanese society at sa lawak ng naidudulot na laya para sa pansariling pagpapahayag ng paniniwala at damdamin.  Sa aking palagay, ang mga kaalaman na ito ay nagbibigay sa akin ng mas ‘realistic’ na pananaw tungkol sa mga Japanese at ng kanilang paraan ng pamumuhay. Ang Japanese culture at society … tunay na kakaiba at kaaya-ayang tuklasin… ------------------------------------ The Last of the Mohicans Ever took a short break from the wind and grind of our daily life and wondered about what is the essence of your life? Are the priorities that we have set, really what we want or just what we need to do for practicalities sake? What the future holds for you and where it is going to take you? Do we have any concrete control over its outcome or are we all destined to play a part in a pre-determined history that is orchestrated by a higher being? I’ve recently had the chance to do so… its both enlightening and scary to realize how fast time has passed and I am now at this stage in my life wherein I am expected to take on more crucial responsibilities and  'bring it to the next level' (so to speak).  This December, I will be attending the wedding of my best friend in the Philippines. He’s been a buddy since our high school years and I am sincerely happy for his decision to finally tie the knot with his long-time partner. His profession in the Philippines gives him a sort of celebrity status and according to him, he has to consider such decisions that may affect his heart-throb status (hearth-throb daw sya, according to J) in their industry.     My best friend and I were actually for a long time, two of a kind in our group of friends or 'barkada.' The last 2 remaining 'single' guys out of 6 … then, after December … and then, there was 1… The Last of the Mohicans (phrase we borrowed from a popular movie in the 90’s).  Our other friends were fortunate enough to have crossed-paths with their soul mates early in their lives and are all now blessed with such wonderful and beautiful children, most of which are my mga inaanak (utang muna si Ninong this X’mas ha, hehe J ). Thinking about the wedding event brought back flashes of memories during our college days… carefree and full of idealism.  My friends and I went to the same state university in the Philippines and were branded as the 'cono kids' by our Fraternity brothers… mostly interested in car modification, fashion, and of course, girls! Schooling? It was just a convenient means to be able to get our allowances from our parents ( I hope my mom doesn’t get to read this article, hehe J). My college days were some of the most fun and significant times of my life that meaningfully influenced my persona today. Among other things, I had learned some of the essentials in life that were not taught in the classroom or found in any textbook. Being The Last of the Mohicans has all of a sudden brought me to a realization, what does my future hold for me? While growing up, I was taught that in general, people follow a certain path or undergo stages in life :  1) We spend our 1st 25 years for ourselves, accumulating knowledge by attending school and obtaining initial work experiences that will prepare us to become independent and capable individuals.       2) The 2nd 25 years are spent finding our partner in life and caring and providing for our loved ones and ensuring that the next generation will have a better head start than what we had. 3) The last 25 ++ years are spent with the intent to try and give back to society and establish the highest form of human need which is self-actualization (Abraham Maslow’s Hierarchy of Needs).  In general, these 3 stages are better experienced in this sequence and timeline. Deviance from it, more often causes discontent and a feeling of regret.  This made me analyze which stage in my life do I belong to now, have I deviated from it or ignored the supposed timelines? Wouldn’t it be great to have a crystal ball and be able to foretell your future, avoiding mistakes, heartaches, and decisions that are detrimental? I guess the answer is NO. The essence of life is the journey that we take and how we are able to touch the lives of other people and make a difference in the world by taking risks and learning lessons from our mistakes and vulnerability as human beings. I guess that’s the price we have to pay for the greatest gift of all … free will.  In marriage, we can all just take a calculated risk… actually, most of the time with high risk.  And with a lot of hard work and a little bit of luck, things will turn out to be as ideal and as acceptable for us. Sure enough, the benefits of being able to spend your life with a lifetime partner and not having to take the 'journey' alone; being able to care for and pass-on to your children all the lessons and guidance to help them go through life at an easier course makes the risk factor a lot more acceptable.  After all, what’s the sense of our life if we don’t primarily live it for others who are dear to us? We each have our own destiny to fulfill. Surely, it will be a roller coaster ride filled with joys and sorrows, successes and failures, lessons learned, acquired wisdom, important people, loved ones, and so on, so on. I wish you all the best of luck.  As for me, I don’t know what the future holds… let it be that way… what matters is that I know what I want the outcome to turn out and I am determined to achieve my dreams and ambitions.  I’ll most probably be working on allowing the last of the dieing breed of Mohicans go into extinction, its inevitable.  We all have to move forward and follow our human nature and basic instinct to fulfill our needs (ganbaruzo). Allow me to end my article by sharing to you one of my favorite quotations from Steve Jobs, writer and co-founder of Apple Corporation. “The difference between school and life?  In school, you’re taught a lesson and then given a test.  In life, you’re given a test that teaches you a lesson.”