|
STOPOVER
by Frances Saligumba
September-October 2008
WHICH SIDE ARE YOU ON?
We have heard a lot of conflicts between two people, groups, political parties or even two nations. Each and every one of us has our own way of thinking. Thinking that our beliefs and insights are the ones usually correct. We tend to judge things based on our personal lifestyles, values or even on our acquired knowledge from the school. In every conflict, there are always two sides of the coin.
Most of the times, dilemma comes in the way if we rely solely on our own understanding. If you always put yourself first before anything else then your dilemma will never end.
So how do we know for sure that we are not leaning on the wrong side of the coin? First, you must learn how to live a life for others so that others may have a life to live. It is being strong when you help those who are weak and being weak because you know that only God can be strong.
Giving in to our worldly pleasures such as love of money, power, fame, jealousy, envy, selfish ambitions and deceit is a strong indication of who we really are. It says in 1John 2:15-17 Love not the world, rather the things that are in the world. If any men love the world, the love of the Father is not in him. For all that is in the world, the lust of the flesh, and the lust of the eyes, and the pride of life, is not of the Father, but is of the world. And the world passeth away, and the lust thereof: but he that doeth the will of God abideth for ever.
So which side are you on right now? You will have to choose the color of your own character, black or white? Now, come to think of the choices you have made in your life -- it reveals your true character, and your true character will become your destiny!
July-August 2008
ARE YOU A HOARDER OR A HARVESTER OF A SOUL?
I am so glad that I am a part of the Jeepney Press to share, spread, and reach the many through my articles. Overseas Filipinos have been away from our "home" - the Philippines. We all know that to be away from our loved ones is a deep sacrifice on our part. We are in constant battle to face the various difficulties that we are experiencing in our life's challenges. The people that we meet, hang around, and work with have always been a great privilege for us to know them well. Finding a genuine friend in this world is not an answer - but finding a genuine friend beyond this world can offer is the answer - and that is God! How do you know if the person that you're dealing with is a hoarder of your soul - a person who would keep you as a friend because he/she can manipulate you to do evil things and get away with it; or would you like to have a friend who can harvest your soul to seek godly counsel, so you could also be a harvester to your other friends who are in dire need?
Here are some guidelines from their gestures if your friend is a soul-hoarder or a soul-harvester:
HOARDER
H- ypocrites - they tend to spend their lifetime protecting "others" so as to protect themselves too.
(James 1:8 A double minded man is unstable in all his ways.)
O- bnoxious people - they will expose you to harm and injury, meaning they will put you into trouble.
(1Peter 5:8 Ð Be sober, be vigilant; because your adversary the devil, as a roaring lion, walketh about, seeking whom he may devour.)
A- rrogant people - they only think highly of themselves because of their power, wealth, fame and position.
(Galatians 6:3 For if a man think himself to be something, when he is nothing, he deceiveth himself.)
R- otten people - those who are morally corrupt.
(Proverbs 14:5 A faithful witness will not lie: but a false witness will utter lies.)
D- evious people - those who will mislead you from/to the right path to get what they want.
(1Peter 3: For the eyes of the Lord are over the righteous and his ears are open unto their prayers: but the face of the Lord is against them that do evil.)
E- nvious people - those who do not want to see other people to be successful in matters of life - in short a person with "crab mentality".
(1Peter 2:17 Honor all men, Love the brotherhood. Fear God, Honor the king.)
R- uthless people - those who do not possess compassion because they are full of themselves, and they are self-centered people.
(Colossians 3:25 But he doth doeth wrong shall receive for the wrong which he hath done: and there is no respect of persons.)
HARVESTER
H- umility - those people that have lowliness in mind, they have sense of one's own unworthiness through their own imperfections and sinfulness.
(1Peter 5:6 Humble yourselves therefore under the mighty hand of God, that he may exalt you in due time.)
A- ffectionate - those people who have tender feelings with fellow human beings, regardless of race and social status.
(Romans 15:5 Now the God of patience and consolation grant you to be likeminded one toward another according to Christ Jesus.)
R- ighteous - those people who are upright in principle and action.
(Romans 12:21 Be not overcome of evil, but overcome evil with good)
V- irtuous - those people who are morally untainted.
(Galatians 5:22-23 But the fruit of the Spirit is love, joy, peace, longsuffering, gentleness, goodness, faith.)
E- arnest - those people who have a great sense of dignity and resolute in defending the right.
(2Cor 8:21 Providing for honest things, not only in the sight of the Lord, but also in the sight of men.)
S- incerity - those people who have genuine intentions and without pretentiousness.
(Psalm 119:29 Remove from me the way of lying: and grant me thy law graciously.)
T- ruthful - those people who correspond to reality.
(Psalm 119:2-3 Blessed are they that keep his testimonies, and that seek him with the whole heart. They also do no iniquity: they walk in his ways.)
E- thical - those people who are conforming to accepted standards of social or professional behavior.
(Mat 5:16 Let your light so shine before men that they may see your good works, and glorify your Father which is in heaven.)
R - espectable - those people who are worthy of respect and esteem.
(Colossians 3:12-15 Put on therefore, as the elect of God, holy and beloved, bowels of mercies, kindness, humbleness of mind, meekness, longsuffering; Forbearing one another, and forgiving one another, if any one have a quarrel against any: even as Christ forgave you, so also do ye. And above all these things put on charity, which is the bond of perfectness. And let the peace of God rule in your hearts, to which also ye are called in one body; and be ye thankful.)
Upon reading the soul-hoarder type of people, isn't it frightening to be associated with these kinds of people? So why don't we examine ourselves and have an honest talk with God, admitting that WE ARE ALL SINNERS, let us try to seek His divine will so as to allow ourselves to be free from the bondage of sin and start being the soul-harvester. Trying our best to be a soul-harvester and follow these character traits would surely be a blessing to anyone that we will come to know.
Every one of us deserves to have a pat on the back and realize that: The test of our character is what we do when no one is watching but GOD.
March-April 2008
WU WEI/WEI WU WEI PRINCIPLE ON SPRING TIME AND YOU – STOP! AND THINK IT OVER
It has been said that the Wu Wei principle is just too abstract to
understand. The art of "Wu Wei/Wei Wu Wei," is a Chinese principle
which literally means: "without action" or "action without action." It
is a state in which one is adequate, free, yet spontaneous but focused.
In short, it is when you can do things without actually doing, and
without trying - meaning, you act very natural and not being forced and
you can do things without effort. Let me help you appreciate more
the real meaning of this principle in different ways:
ON SPRING TIME: Whether we like it or not, spring time will always be
there once in a year. Flowers will bloom, icycle frosts will melt away,
and animals will emerge from hibernating.
So does Wu Wei principle. Without human action, spring time would
always be spring time, and YOU do not have the power to either stop or
interchange the four seasons that we have in our Mother Nature. And
that makes the Wei Wu Wei or "action without action" explains the cycle
of the Mother Nature.
ON MARTIAL ARTS: If you are a Karate black-belter, you can defend
yourself anytime, anywhere and whenever the need arises very easily
because of your expertise. If you have to engage in a fight, you would
not likely to prevail if you will just stand and do nothing. But
because of your expertise and innate ability with alertness to
respond in danger instantly without using unneccesary force through
spontaneous action, you would most likely succeed effortlessly.
ON YOUR CHARACTER:
Are you currently working or involved in a service oriented company or
organization to earn a living for you and your loved ones? Do you
really ever have some patterns to do things your way or was it a result
of multitasking? Or you are simply multifaceted? Do you act and
work productively on a matter of attitude? Wu Wei or Wei Wu Wei is not
just all about getting things done in quantity; it is all about the
"quality." Your work is not just a set of tasks or duties which you do
routinely to make a living. True commitment to your work involves a
burning desire to help and serve without purpose; meaning, to go the
extra mile – without expecting anything in return. Otherwise if you do
things following your underlying personal interests, it could result
only to vicious cycle of your true character. But if your
awareness expands to encompass all aspects of the activity you are
engaged in one's position and function, true manifestations of doing
things without fakeness, it will entail trust and responsibility. It
has nothing to do with rank because each of us has a vital role to play
in the success of the organization. In other words, you do good deeds
without expectation of personal benefit. It is an outcome of a Wei Wu
Wei principle that embodies the saying that "A person’s creed lies on
the strength of his character but a person’s greed will show his true
character." In effect, the true moral lesson of the Wu Wei/Wei Wu
Wei principle on one's character can be equated to the biblical
principle that says: (Galatians 7:13) Be not deceived; God is not
mocked: for whatsoever a man soweth, that shall he also reap.
-----------------------------------------------------------
January-February 2008
ARE YOU A RATTER?
Closing doors for the year 2007 is just like burying all the bad things
that have caused misfortunes in your life. In any which way, it doesn’t
matter who you are and what you have done wrong for the past year, but
the most important thing is the future. Yes, your future will determine
your persona that you had built within yourself over the years. It
means constantly yearning to learn and moving forward is a great goal
to jumpstart the year of the rat.
The question here is “Are you a ratter?” If you have either neglected
or deserted some things from the past, then you’re a ratter. It may
sound negative to you – but being a ratter for the right reasons will
surely help you attain your goal for the year 2008! But how? Here are
some pointers to show you how in just 12 months:
January – RATify yourself first. Affirming yourself that you could be
the person that you ought to be for the rest of the days and months to
come no matter what.
February – Stop being RATtled. Stop, breathe, and know your directions.
Being rattled in anything you do won’t be a great help to think
decisively and wisely.
March – Don’t be such a RATtish! Staying away from the people that have
caused some bad influence in your life is a wise thing to do, otherwise
you’ll never get up from the mud.
April – Be a RATchet that moves upward in one direction. Once you have
emerged from the mud, don’t look back. It doesn’t matter how hard it is
to move upwards, but doing your best is the key.
May – Remove RAT words from your vocabularies. Entertaining bad words
in your mind would eventually affect your thinking. Remember, thinking
positive leads to positive results.
June – Be more like of a RAToon. In the middle of the year, see your
new self as a budding sprout – developing and growing quickly.
After six months of moving onwards to your personal goals, a series of
personal assessment within the next six months would be essential such
as the following:
July – Know your RATional motives. When you have done something in your
own way, make sure that you can defend your own action through logical
reasoning.
August – Be guarded with your RATional expectations. Remember that you
are responsible for your own actions. You should not expect anybody to
agree with you.
September – Stay tuned with your RATional basis. Staying focused towards your goal is a sure way to go.
October – Be a RATional operator. Be realistic, there is no such thing
as perfect. Thus, if you failed, get up and try again till you reach
perfection.
November – Make sure to have some RATional emotive therapy. Abrading
your negative attitudes to improve your persona is not an easy
undertaking. Having some therapy could help ease your unnecessary
emotional burdens.
December - Above everything else be RATionalized! Know yourself.
Sometimes you need to let lose of yourself before you could find
yourself. You could attain a happy new you by removing unreasonable
elements in your life. The same goes with your old nature – Rejuvenate
your spirituality to embrace the positive effects of the future! Happy
New Year to all!
X-RATED:
X-Files and X-Factors ni Aling Pransing
November-December 2006 issue
ANG PASKONG-X NI RICO
Naaalala ko pa nang una kong nakita si Rico. Nakatayo siya sa
isang sulok at masayang nakikipag-kuwentuhan sa kapwa naming mga bisita
sa dinaluhan na birthday party. Natawag niya ang pansin ko dahil medyo
may kalakasan ang kanyang boses at mga halakhak bukod pa sa kasuotan
niya na puting hapit na hapit na t-shirt at unipormeng pantalon pang
trabaho, at safety shoes na medyo maputik mula sa construction site.
Ilang sandali pa ay ipinakilala si Rico sa aming grupo ng may kaarawan.
Sadyang masayahin si Rico, punong-puno ng karanasan dito sa bansang
Japan kaya napakarami rin nyang ibinabahaging kwento sa aming grupo
habang kumakain at panaka-nakang pag-inom ng alak. Habang lumalalim ang
gabi ay medyo lumalakas na rin ang epekto ng espirito ng alak sa kanya,
kaya unti-untin na rin siyang nagbukas ng kanyang tunay na saloobin sa
amin at ibinahagi nya ang kuwento ng kanyang buhay dito sa Japan.
Taong 1978 nang nag-desisyon ang Haponesa nilang ina na magbalik dito
sa Japan upang dito na muli magsimula at manirahan matapos silang
abandonahin ng kanilang amang Pilipino. Bunso si Rico sa tatlong
magkakapatid na pawang mga kalalakihan. Thirteen years old lang si Rico
noon at walang kaalam-alam sa bansang Hapon, kaya napilitan siyang
bumalik sa ika-anim na baytang ng elementarya upang mahasa ang kanyang
pagsasalita, pagbasa, at pagsusulat ng nihongo. Hindi pa sila
nakaka-dalawang taon ay bumalik agad ang panganay niyang kapatid sa
Manila upang doon ay magpakasal sa kanyang naiwan na kasintahan, at ang
pangalawa naman ay agad nagtungo sa Tokyo upang doon maghanap ng mas
magandang oprtunidad. At si Rico naman ay tumagal lamang ng isang taon
sa eskuwela at hindi na rin niya ipinagpatuloy ang kanyang pag-aaral at
nagtrabaho na lamang. Edad na bente anyos nang nakapag-asawa si Rico ng
isa ring Pilipina hanggang magka-anak sila ng lima.
Maligaya na sana si Rico sa buhay niya kapiling ang kanyang pamilya
hanggang isang araw ng taong 1985 ay biglaan silang napauwi sa
Pilipinas,nasaksak at napatay sa isang away-kapitbahay ang kanyang
panganay na kapatid. Sa awa ni Rico sa kanyang kaisa-isahang pamangkin
ay inampon niya ito at isinama dito sa Japan, habang ang ina naman ng
bata ay nakapag-asawa na rin ng isang Australyano at doon na nanirahan
sa Australia. Sa tulong ng diyos ay naitaguyod naman ni Rico ng maayos
ang kanyang pamilya at kahit paano ay nakakapag-aral ang lahat ng
kanyang mga anak. Patuloy na sana ang kaligayahan sa buhay ni Rico nang
biglang nag-asawa ng wala sa oras ang kanyang pamangkin kahit hindi pa
ito nakakatapos ng kolehiyo, pero sino ba naman siya para tutulan ang
kaligayahan ng kanyang ampong pamangkin, kaya kahit labag sa kalooban
niya ay pumayag na rin siya at wala na siyang magagawa pa kundi payuhan
na lamang ito na pagbutihin ang kanyang buhay may-asawa, at huwag
tularan ang kanyang isang tiyuhin na nakatira sa Tokyo na nakailang
beses na nagpapalit-palit ng kinakasamang babae, mapa Hapon o mapa
Pilipina man.
Ang pangalawa sa panganay na kapatid ni Rico ay subsob rin sa
paghahanap-buhay sa Tokyo kaya madalang pa sa patak ng ulan kung kailan
lang sila magkita-kita at magsalo-salo tuwing pasko. Gayon pa man ay
madalas pa rin naman silang nag-uusap na magkapatid, dahil nanalaytay
pa rin sa kanila ang dugong Pilipino na hindi nawawalan ng komunikasyon
sa isa't-isa lalo na dadalawa na lang sila mula nang namayapa at iwan
na rin sila ng kanilang mahal na ina noong 1997 dahil sa pagkakasakit
sa baga. At dahil sa pangyayaring ito sa buhay nila ay wala silang
inilihim na problema sa isa't-isa, sadya silang tunay na nagmamahalan
at nagbibigayan bilang magkapatid. At isa ito sa nagpapatibay kay Rico,
ang tunay na pagmamahalan nilang mag-kuya.
At ngayong paskong ito, napagkasunduan nilang magkapatid na magpapasko
ang buong pamilya ni Rico sa Tokyo upang makabisita at makapamasyal na
rin. Handang-handa na ang lahat at lahat sila ay halos hindi na
makapaghintay sa pagdaan ng mga araw habang papalapit ang pasko.
Sa tinagal ng panahon ni Rico sa Japan na puro trabaho lang at
pagtataguyod sa kanyang pamilya ang kanyang inatupag, ay mabibigyang
katuparan na rin ang pangarap niya na makita muli ang kanyang kuya.
Hanggang isang araw ng Septiyembre ay nakatanggap si Rico ng tawag mula
sa pinapasukang kompanya ng kanyang kuya sa Tokyo, at agad siyang
pinapunta doon, sapagkat meron daw nangyari sa kanyang kapatid. Hindi
na nag-atubili si Rico at nagtungo kaagad siya sa Tokyo, at doon niya
napag-alaman na inatake sa puso ang kanyang kapatid at doon na rin
binawian ng buhay sa ospital. Iyon na ata ang pinaka mabigat na
pangyayari sa buhay ni Rico, nakapiling at nakita na rin niya ang
kanyang bestfriend at kapatid ngunit isa na itong malamig na bangkay.
Habang inaayos ni Rico ang mga kagamitan ng kanyang kuya sa inuupahan
nitong apartment ay hindi niya mapigilang mapaluha dahil punong-puno
ang dingding nito ng kanilang mga larawan noong sila ay maliliit pang
magkakapatid kasama ang kanilang mahal na ina, at puno puno rin ito ng
larawan ng kanyang pinakamamahal na anak na babae.
Sa ngayon ang misyon na lang ni Rico ay hanapin ang naiwan ng kanyang
pangalawang kuya na kaisa-isa ring anak na babae sa Pilipinas upang
ipaalam sa batang ito na wala na ang kanyang ama at ibigay ang mga
ilang bagay-bagay na nabanggit sa kanya noong nabubuhay pa ito.
Malungkot at mabigat man ang pasko ngayon ni Rico ay kailangan niyang
magpakatatag para na rin sa kanyang sariling pamilya - sa kanyang asawa
at mga anak. Tuloy pa rin ang agos ng buhay, at tuloy pa rin ang laban
at higit sa lahat tuloy na tuloy pa rin ang Pasko.
Naniniwala si Rico na may dahilan ang lahat ng ito sa buhay niya.
Sigurado si Rico sa sarili niya na mayroon pang mas higit na gantimpala
ang naghihintay sa kanya pagkatapos ng malaking unos sa kanyang buhay.
Tulad ng Pasko ng pagkabuhay ni Hesus, ay buhay na buhay pa rin kay
Rico ang pag-asa!
Maligayang Pasko sa inyong lahat!
September-October Issue 2006
"Balong! Balong!" napakaagang sigaw na panggising ni Nanay. Ito ang una
kong naririnig sa araw-araw. "Bumangon ka na at baka mahuli pa kayo ni
Riza sa inyong Accounting Board Review Class. Susunduin mo pa siya di
ba? Konting in-in at inat-inat pa, sabay tayo upang maghanda na sa
pagpasok." Kasabay ng aking pag-aalmusal ay ang walang sawang paalala
ni Nanay na kailangang palaging may laman ang aking tiyan para mas
maintindihan ko lahat ng ituturo. Habang si Tatay naman ay hinihimas
ang kanyang tandang. Panay rin ang paalala na dapat munang unahin namin
ni Riza, ang aking girlfriend at college sweetheart, ang makapasa at
makahanap ng magandang trabaho bago kami lumagay sa tahimik habang
ikinukwento rin ang tungkol sa aking pinsan na nakapasa sa U.S. Navy
bago nagpakasal.
Inaamin ko na kahit kailan ay hindi nagkulang ang aking mga magulang sa
pangaral at paalala kung kaya ako ay pinalad na makapasa at maging
isang ganap na accountant. Nagkatrabaho ako sa isang malaking kompanya
sa Manila. Nag-eenjoy ako sa aking trabaho dahil first love ko talaga
ang accounting. Hanggang isang araw ay inalok ako ng aking pinsan na
kumuha ng examination sa U.S. Navy dahil na rin sa request ng aking
tatay at nanay. In other words, I took the examinations and I have
passed! Nang dumating ang written notice of acceptance, agad ko itong
itinago sa ilalim ng aking unan para walang makaalam sa aking pamilya.
Kinabukasan pagdating ko galing opisina ay tinanong ako ni tatay kung
nakapasa daw ba ako? Nng sagot ko naman ay hindi po. "Pero ano itong
written of acceptance na ito?" sabay hugot ng papel ni nanay galing sa
kanyang apron. "Balong (ang tawag ni nanay sa akin, na ang ibig sabihin
sa salitang Ilokano ay anak) bakit hindi mo subukan ang U.S. Navy,
siguradong mas gaganda ang buhay mo sa America." Wala na akong
maipalusot pa kaya ang nasabi ko na lang sa kanila ay pag-iisipan ko pa
po! "Pero anak, kailangan mo nang mag-desisyon. Sa isang lingo na ang
deadline nyan." Opo na lang ang nasagot ko kay tatay sa sobrang kaba ko
at lungkot.
Ang aking huling gabi sa piling ng aking mga magulang at kapatid at
lalung-lalo na sa aking sweetheart bago ako magtungo sa America ay ang
pinaka-maikli na yata at pinaka-malungkot na gabi sa tanang buhay ko.
Ito ang unang pagkakataon na malalayo lahat sa akin ang mga
pinakakamahal ko sa buhay. Napakasakit at napakahirap man isipin ay
kailangan ko itong gawin para na rin sa ikabubuti ng aking kinabukasan.
Hey! Wake-up! Seamen recruits! Ngayon, heto na ang nang-gigising sa
akin sa araw-araw. Wala nang in-in at inat-inat. Tayo agad kung ayaw
mong malasin ang araw mo. Kailangang bilisan mo rin ang pagkain ng
almusal dahil hindi pwede ang babagal-bagal. At pagnataon ka pa sa
terror na boss, paglilinisin ka ng toilet kahit na bagong kain ka pa
lang. Pagpupukpukin ka ng mga kalawang sa bakal ng barko. Magsisilbi sa
hapag kainan ng mga nakatataas na ranko at kung ano-ano pa.
Napakarami ring pagsubok ang dinaanan ko. Pero hindi ako nawawalan ng
pag-asa dahil alam kong tapos ako ng kolehiyo. At bilang isang CPA ay
meron akong kayang patunayan kahit sa larangan ng U.S. Navy. Hangang
isang araw ay tinanong kami ng isang opisyal kung sino ang gustong
mag-exam para sa isang job opening. Hindi ko na pinalampas ang
pagkakataong ito. Nakapasa naman ako at natanggap bilang OJT
(On-the-Job Training). Sa umaga ay nagpupukpok ako ng mga kalawang at
sa hapon naman ay nasa opisina ako para mag-OJT. At pagkatapos ko sa
OJT ay tatakbo naman ako para magsilbi pa rin sa mga opisyales.
At dito na nagsimula ang unti-unti kong pag-angat mula sa
pinakamababang rango na E-1 hanggang sa kasalukuyan na E-7. Nagdaan ang
ilang taon at pinalad na ma-assign sa Japan mula year 2000 hanggang sa
ngayon. Napetition ko na rin si Riza at may dalawa na kaming anak na
pawang mga teen-agers na. Halos dito na sa Japan nagsilakihan ang aking
dalawang anak. Dito na rin nakahanap ng magandang trabaho si Riza at
dito na rin sa Japan ang aking huling assignment bago ako tuluyang
magretiro mula sa twenty years of military service. Hindi ko talaga
inakala na halos kalahati ng aking military career ay sa Japan ko
gugugulin. Sa loob man kami ng U.S. military base nakatira, pero
damang-dama naman namin ang kagandahan ng bansang Japan: ang kultura,
pagkain at teknolohiya!
Sadyang napakadali ng panahon para sa mga taong lumalaban sa agos ng
buhay. Parang kailan lang ay umiiyak ang puso ko sa lungkot na mawalay
sa aking mga magulang at kapatid. Ngunit isang taon na lang ay muli ko
na naman silang makakapiling dahil sa bayang sinilangan ko pa rin ako
babalik at babalik! Para sa ating mga Pilipino sa loob at labas ng
bansa, tuloy ang buhay! Ituloy ang laban!
CHATTING WITH AN X
Inaayos ko ang aking mga libro sa opisina nang biglang may nahulog
na papel at di ko napigilan na hindi basahin ito: "Baby, SURPRISE!!!
See you tonight... because I know you're leaving pretty soon for a
week long vacation in KL. Mwah! Take care. Eric"
KL? S'an ba yon? Hmmmmm, siguro Kuala Lumpur! Sigurado akong
hindi para sa kin ang nilalaman na note na yon kasi ni hindi pa nga
ako nakakarating ng KL, at hanggang sa Kanto Lang ang nararating ko.
Anyway, dahil kinilig ako sa sweetness ni Eric, naisulat ko tuloy sa aking
Live Journal ang experience ko for the day. Heto na! Dinagsa na ako
ng napakaraming comments from my friends, sa labas at loob ng Japan.
Pero may isang nag-comment na ang sabi ay ganito: "I think you are a
Hopeless Romantic, (LOL) same here!" Upon reading this comment from
an unknown person - I didn't really care about it at all. So days passed by,
I always see to it that I put into writing all of my days' activities, not knowing
na may avid fan reader na pala ako! Until one day, I got this comment
again from that "unknown" person: "Hey Cathy, I think you have a very
good personality! Shall I surprise you too?" And so I did answer something
like: For me to find out that you're the friend of my friend's friend?
Who happened to be the friendliest friend of my best friends' friend?
LOL, that's an old style though! But anyway, I like white roses and French
cuisine if you'd like to pursue your "surprise" thing! Sa isip-isip ko lang,
French cuisine! Kung ma-afford nya, sa Japan pa! At dahil medyo naiintriga
na rin ako sa kanya, kahit super busy ako sa opisina, panaka-naka kong
sinisilip kung nag comment na siya. At hindi nga nagtagal, in less than
24 hours, sumagot si "unknown" ng: "Hey girl, I really like your style!
Is it okey if I'd ask you your YM so, we could chat further?" Hmm, another
YM story in the making, that's what I thought. But soon, I found myself,
enjoying every minute chatting with him and so he did, too. At kadala-san
ay hindi na ako nakakapag lunch break sa trabaho, para lang maka-chat
ko sya. Nagtagal ang aming pagiging magkaibigan ng mga anim na
buwan, hanggang sa mahulog na nga ang loob namin sa isa't-isa.
Alam na nya ang buong kwento ng buhay ko at alam ko na rin ang buong
kwento ng buhay nya. Tanggap namin ang isa't-isa, tanggap din namin
kung ano man ang mga nakaraan sa aming mga buhay. Diborsyado
siya sa kanyang Amerikanang asawa at diborsyada naman ako sa aking
asawang Hapon mga limang taon na ang nakalilipas, at pinalad na
maging Permanent Resident dito sa Japan at pinalad rin na magkaroon
ng magandang trabaho sa isang American Company, kaya madali
kaming nagkakaintindihan.
Sa loob ng mahigit na anim na buwang pakikipag-chat kay Bryan, ay
nakadama na ako ng lubos na pagtitiwala sa isang tao na hindi ko man
lamang nasisilayan pa sa personal. Oo, nagkikita kami sa web cam, pero
alam kong hindi iyon sapat. Ayaw ko namang, sa akin manggaling na gusto
ko na siyang makita sa personal, dahil kahit papano ay umiiral pa rin ang
pagiging "Pilipina" ko. Hanggang, isang araw, ay naisulat ko ulit sa aking
Live Journal, ang tungkol sa sulat ni Eric na accidentally kong nabasa mula
sa mga librong inaayos ko noon - ang kanyang linyang "Surprise! See you
tonight!" Pero sa pagkakataong ito, wala akong nakuhang comment sa
kanya, at ang pinaka masakit para sa akin ay, hindi ko na siya ma-contact
sa chat, sa phone at e-mail! In short, nawala siyang parang bula ng mga
three days, na lubos kong pinag-alala. Hindi na ako masyadong makatulog
sa kaiisip kung ano na ang nangyari sa kanya, at kung nasaan na siya.
Hanggang isang araw, habang ako ay nagtratrabaho, ay tinawag ako ng
aming front desk receptionist at mayroon daw naghahanap sa akin, paglabas
ko ng cubicle ko, inabot sa akin ng messenger ang isang bouquet of white
roses at may nakasingit na note: "Hey My baby! SURPRISE! I CAN'T WAIT
to see you tonight! How about French Cuisine?" Bryan.
Halos, mapasigaw at mapatalon ako sa nag-uumapaw kong kaligayahan
ng mga sandaling iyon. At matapos ang pinaka espesyal na gabing iyon
para sa amin, ay agad naming pinag-usapan ang tungkol sa aming
pagpapakasal. Kinabukasan din ay nagpunta kami sa Philippine Embassy
para mag apply ng Legal Capacity at agad din kaming nagtungo sa U.S.
Embassy para sa kanyang Legal Capacity. At habang kami ay nakapila sa
loob ng kanilang embahada ay, nagulat ako nang bigla na lamang siyang
lumuhod sa harap ko at sa harap ng napakaraming tao, at doon ay inalay
nya ang dala nyang engagement ring (bukod pa sa wedding ring na dala
rin nya). Ano pa ba ang aking masasabi? Kung ang lahat ng ito ay isang
panaginip lang, ayaw ko nang magising pa! Masasabi ko na napakapalad
ko sa aking asawa ngayon, at wala na nga akong mahihiling pa.
At masasabi ko rin na mahiwaga talaga kung ano ang "X" sa buhay ng
bawat isa sa atin.
Note: Paalala lang po na hindi lahat ng makaka-chat natin ay may
mabuting hangarin. Nasa atin po ang tamang pananaw at desisyon
sa buhay. Si Kabayang Cathy, ang isa lamang po sa mga pinalad na
makatagpo ng isang mabuting tao sa pamamagitan ng internet
chatting. Ingat-ingat lang po.
March-April 2006 Issue
Ang Jeepney Press po ay malayu-layo na rin ang nabiyahe.
Sa apat na taon naming paglalakbay ay napakarami na rin naming
naging pasahero - iba't-ibang klaseng tao, iba't-ibang panananaw sa
buhay, istilo, o pag-uugali. Anu-ano man ang ating kinalakihan o
kinaugalian, Pinoy pa rin tayong lahat ! Ika nga ng isang sikat na
kanta "Pinoy ako, Pinoy tayo, ipakita sa mundo kung ano ang
kaya mo..." Well, in this article, pag-uusapan po natin ang mga
loobin ng ating mga kababayan ayon at hango sa kanilang mga
tunay at makukulay na kwentong buhay dito sa Japan.
Tara na! Samahan n'yo ako at umpisahan na natin ang unang
pag-iimbestiga, at aking aalamin kung anu-ano ang X sa buhay
n'yo, X na bumabagabag sa inyong damdamin; X na dulot ng sakit
ng mga pangyayaring di mo inaasahan sa iyong buhay; X na nagbigay
sa inyo ng ligaya sa buhay; o di kaya'y X na nakapagbago sa inyong
pagkatao. In short malungkot o masaya, pangit man o maganda, basta
itong lahat ay kwento nating mga Pinoy sa Japan.
ANG X SA BUHAY NI ALMA:
Ako po si Alma, 30 years old, tubong Marikina City at more than
5 years nang naninirahan dito sa Japan kasama ang asawa at dalawang
anak. Hindi lingid sa ating mga Pinoy na ang pagpunta dito sa Japan o
kahit saan mang bansa ay para sundin ang ating pangarap na umasenso
at gumaan ang buhay. At isa na ako sa mga libu-libong mga Pinoy na
nabigyan ng pag-asang makapag-simula at bumuo ng maayos na
pamumuhay. Hindi ko naman mapagkakaila na kahit papano ay nakamit
ko naman ito. Nagkaroon ako ng magandang trabaho, nakukuha at nabibili
ang lahat ng gusto ko para sa sarili at pati na rin sa aking pamilya.
At dahil ako ay trilingual (Tagalog, English and Japanese) naging madali
para sa akin ang magkaroon ng maraming part-time jobs. Ang asawa ko
naman ay mayroon ding matatag na trabaho, kaya naging magaan ang
aming buhay sa aspetong pinansiyal. Sa katunayan, halos lahat ng
materyal na bagay na hinihiling ng aking mister ay nabibigay ko. Itong
lahat ay okey lang sa akin dahil good provider naman siya at thoughtful
pa.
Habang tumatagal ang aming pagsasama ay unti-unti na ring lumalabas
ang tunay na ugali ni mister. Nagsimula na siyang magpalipat-lipat ng
trabaho dahil lang sa "ayaw na niya", wala naman akong magawa kundi
suportahan at intindihin siya. Ginawa ko ang lahat para maka survive
kami sa aming mga bayarin sa bahay at gastusin sa araw-araw. Ang
buong akala niya ay kampante na siya sa kanyang buhay dahil
nagagampanan ko naman ang "dapat" sana ay sa kanyang obligasyon.
Aakalain nyo bang dito na nagtatapos ang aking problema sa aking
mister? Nung minsang umuwi akong pagod na pagod galing sa trabaho,
ang unang salita sa akin ng aking panganay na anak ay : Mama, Japanese
citizen po ba kami? (referring to her sibling) aba siyempre naman!
Bakit mo naman natanong yan? Eh kasi po si Papa narinig ko itatapon
daw niya tayo sa Pilipinas eh. At dahil na rin sa aking narinig, ay agad
kong kinumpronta ang aking mister ukol dito at inamin na niya sa akin
na hindi tutoong wala siyang pera dahil sa wala na siyang trabaho, wala
na siyang pera dahil sa "iba" niya inientrega ito. Para akong pinagsakluban
ng langit at lupa sa aking narinig. Kaya kung sa kaya kong tumayo sa
sarili kong paa at buhayin ang aking mga anak. Pero ang pasakit na
binigay niya sa aking buhay ay hinding-hindi ko matanggap. Madalas
ay napag-iisip ako na ang buong akala ko ay ginawa ko na ang lahat,
nagpursige ako ngunit heto pa ang aking nakamit.
Sa ngayon ay nagdesisyon na akong humiwalay sa kanya kasama
ang aking dalawang anak, dala ang bagong pag-asa. After all, life
must go on. At hindi kailanman ang isang katulad lang niya ang
pipigil sa mga pangarap ng isang tunay na "Pinoy". Kaya mga
kababayan ko, sana po ay huwag tayong mawalan ng pag-asa,
at higit sa lahat ay dapat lang na mas mag-pursige tayo sa ating
mga buhay sa Japan man o sa ibang bayan.
|
